Kancelaria z sukcesem zakończyła wieloletni spór o zachowek, który był rozpoznawany przez wszystkie instancje sądowe, w tym Sąd Najwyższy.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2025 r. (II CSKP 2054/22) Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał istotne zasady dotyczące ustalania wartości nieruchomości na potrzeby obliczania zachowku, w znacznej części podzielając argumentację prezentowaną przez Kancelarię.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 stycznia 2026 r. oddalił apelację pozwanych, potwierdził kwalifikację umowy jako darowizny oraz przyjął sposób wyceny nieruchomości zgodny ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, uwzględniając przedstawioną w toku postępowania argumentację Kancelarii.
W wyniku postępowania Klientka uzyskała dodatkowo blisko 200.000 zł wraz z należnymi odsetkami.
Istotnym zagadnieniem w sprawie była ocena nieruchomości wykorzystywanej jako gospodarstwo rolne, która – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – posiadała przeznaczenie budowlane. Okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla ustalenia jej wartości oraz wysokości należnego zachowku.
Orzeczenie ma istotne znaczenie dla praktyki, potwierdzając, że przy ustalaniu wartości nieruchomości dla potrzeb zachowku decydujące znaczenie ma jej obiektywny potencjał, w tym przeznaczenie wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie wyłącznie sposób faktycznego wykorzystania.
Sprawę prowadzili: r.pr. Justyna Jesiołowska oraz partner Kancelarii r.pr. Radosław Kędziora.
